Spostrzeganie, rzeczywistość, język CHWILOWO NIEDOSTĘPNE

Spostrzeganie, rzeczywistość, język CHWILOWO NIEDOSTĘPNE

Książka Spostrzeganie, rzeczywistość, język zawiera szczegółową metodykę pracy rehabilitacyjnej z osobami, które mają poważne zaburzenia w sferze kontaktów międzyludzkich, z obniżoną sprawnością fizyczną, z różnymi rodzajami uszkodzeń mózgu - począwszy od dzieci z głębokim upośledzeniem do dorosłych po urazach mózgu i wylewach.

Na podstawie wieloletnich doświadczeń Autorka przedstawia w sposób bardzo czytelny i jasny scenariusze zajęć rehabilitacyjnych, a także wskazówki ułatwiające przygotowanie do takiej pracy rodziców i terapeutów, ilustrując je licznymi fotografiami.

Istota metody polega na tym, że terapeuta pomaga programować czynność: będąc za osobą, z którą pracuje, kładzie swoje ręce na jej rękach i lekko naprowadzając kieruje czynnością, a podopieczny ją wykonuje, dzięki czemu może przeżywać siebie

jako sprawcę. Instrukcja terapeuty jest przekazywana wyłącznie poprzez dotyk.

Książka jest niezwykle wartościowym podręcznikiem dla rodziców, wychowawców, rehabilitantów i terapeutów osób z głębokim upośledzeniem, autystycznych, po urazach mózgu i wylewach. Przekazuje także cenną wiedzę teoretyczną wyjaśniającą związki między działaniem a strukturą języka.

Przedmowa do polskiego wydania

Wprowadzenie .

I. ŻYCIE W RZECZYWISTOŚCI

A. Rzeczywistość .

1. Powstaje otoczenie .

1.1 Świat jest obecny: dotykam go, on dotyka mnie

1.1.1 Stabilne podłoże .

1.1.2 Stabilne oparcie z boku, z przodu lub z tyłu

1.2 Świat staje się otoczeniem, świat mnie otacza —ja otaczam świat

1.2.1 Nisza lub „świat mnie otacza"

1.2.2 Przedmiot albo „ujmuję świat"

1.3 Otoczenie jest spostrzegane: biorę otoczenie

1.3.1 Widzę — słyszę — czuję

1.3.2 Od czucia do „czucia i patrzenia"

1.3.3 Od patrzenia do brania

1.4 Oswajam się z otoczeniem

1.4.1 Oswajanie — wzdrygam się

1.4.2 W poszukiwaniu nowego

1.4.3 Jedna ręka, potem dwie, a przecież jedność

1.4.4 Różnorodność czynności dotykania i pozostawiania

2. Rzeczywistość: spostrzeganie i działanie

2.1 Przyczyna i skutek

2.1.1 Wprawiam w ruch

2.1.2 Rozdzielam i łączę

2.2 Badam sąsiedztwo

2.2.1 Wyjmuję i wkładam

2.2.2 Przechodzi i gdzie się podziewa?

2.2.3 Znika i ponownie się pojawia

2.3 Oswajam się z rzeczywistością

2.3.1 Ogarniam różnorodność przyczyn

2.3.2 Ogarniam różnorodność skutków

B. Rzeczywistość zostaje zmieniona

1. Rzeczywistość, jakiej się pragnie

1.1 Odtwarzam rzeczywistość taką, jaka jest

1.2 Zachowuję się porządnie

2. Zdarzenia dnia codziennego zmieniają rzeczywistość

2.1 Pomagam na co dzień

2.2 Nadal spostrzegam i działam

2.3 Potrafię zrobić to sam

II. DOZNAWANIE NIEPOWODZEŃ W RZECZYWISTOŚCI

1. Otoczenie spostrzega: Oni są dziwni

1.1 Są nadmiernie pobudliwi (hektyczni) lub zbyt spokojni

1.2 Są gadatliwi

1.3 Są jakoby agresywni

1.4 Są ponoć niewychowani

2. Obserwujemy: Oni to mają, a jednak nie mają

2.1 Znają reguły dotykania — lecz gdzie jest otoczenie?

2.1.1 Unikają, są napięci, odwracają wzrok

2.1.2 Znają reguły stabilnego podłoża i strony

2.1.3 Mają dwie ręce, a często używają tylko jednej

2.1.4 Nie udaje się ująć

2.2 Znają reguły działania. Ale gdzie są zmiany?

2.2.1 Biorą, tylko jak?

2.2.2 Stosunki sąsiedztwa

2.2.3 Porządek czynności, gdy czegoś zabraknie lub gdy nie można czegoś cofnąć .

2.2.4 Gdy nie ma nic poza chwilą obecną

2.2.5 Przyczyny nie odpowiadają sytuacji

2.2.6 Rzeczywistość się wymyka

3. Wyjaśniamy: Gdy brakuje czucia

3.1 Poszukiwanie informacji

3.1.1 Widzą i słyszą

3.1.2 Czują .

3.2 Gdy informacja jest odmienna

3.2.1 .wówczas problemy są dostrzegane, lecz nie rozwiązywane

3.2.2 .i otoczenie pozostaje nieznane .

3.2.3 Ledwie wiedzą, co się wokół nich dzieje

3.2.4 Świat nie staje się otoczeniem

3.3 Ograniczona zdolność pojmowania

3.3.1 Co to znaczy, że zdolność pojmowania jest ograniczona?

3.3.2 Gdy umiem porządkować informacje

3.3.3 Zdolność pojmowania a poszukiwanie informacji czuciowych

3.3.4 Gdy kompetencje nie prowadzą do wykonania

III. UCZENIE SIĘ W RZECZYWISTOŚCI

A. Procesy rozwiązywania codziennych problemów jako podstawa rozwoju

1. Zadziwiająca regularność rozwoju

2. A jeśli spostrzeganie jest zaburzone?

2.1 Rozwój osób z zaburzeniami spostrzegania odbiega od normy

2.2 Porządek osiągnięć rozwojowych jest różny

2.3 Zachowania podczas rozwiązywania problemów są odmienne

3. Jak można teraz wyobrazić sobie ten rozwój?

3.1 Interpretacja wyników badań

3.2 Model rozwoju

4. Nie można po prostu czekać

4.1 Nie należy ćwiczyć dla wprawy

4.2 Zdolności dziecka trzeba wykorzystać w procesach rozwiązywania codziennych problemów i przekazywaniu informacji

B. Procesy rozwiązywania codziennych problemów a czucie

1. Czuję i dzięki temu zmieniam swoje zachowanie

1.1 Uczę się przez czucie

1.1.1 To, co czuję, jest mi obce

1.1.2 Czuję i oswajam się. Teraz mogę też patrzeć

1.1.3 Czuję i patrzę

1.1.4 Rozpoznaję ponownie to, co czuję, kontynuuję ruchy i takich się spodziewam

1.2 Czuję i umożliwiam czucie

1.2.1 Prowadzę z tyłu

1.2.2 Mają dwie ręce, usta i ciało

2. Czuję i działam

2.1 Czuję rzeczywistość

2.1.1 Rzeczywistość zawiera w sobie otoczenie

2.1.2 Zmiany oporu są potrzebne

2.2 Znają reguły

2.2.1 Reguły dotykania

2.2.2 Reguły działania

2.3 Teraz mogę zmieniać

2.3.1 Kiedy ręce, kiedy środek pomocniczy?

2.3.2 Wszystko w swoim czasie

2.3.3 Wolno mi popsuć?

3. Rozumiem procesy rozwiązywania codziennych problemów

3.1 Uczenie się zaczyna się od zrozumienia

3.1.1 Zrozumienie — co przez to rozumiem?

3.1.2 Dostosowuję się do poziomu pacjenta, żeby mnie zrozumiał

3.2 Problemy pojawiają się stale

3.2.1 Rozwiązywanie problemów jest zajmujące

3.2.2 Trudności są do pokonania albo: jak to dobrze, że powstają trudności

3.2.3 Ważne jest samo rozwiązywanie problemu, a nie efekt

3.2.4 Rozwiązałem problem

3.2.5 Kiedy powinnam mówić?

3.3 Prowadzenie przez codzienność

3.3.1 Prowadzę przy okazji

3.3.2 Planuję problem

3.3.3 Gdyby nie było tak trudno czuć

3.3.4 Przerwy sprzyjają przemyśleniom

C. Internalizacja procesów rozwiązywania codziennych problemów

1. Zaczyna się wykonanie

1.1 Od oczekiwania do wykonania

1.2 Pierwsze wykonywane czynności, tak długo oczekiwane — a teraz?

1.3 Jak dobrze, że mam nawyki

1.4 Nawyki mnie nie rozwijają

1.4.1 Są sztywne, niezmienne

1.4.2 Załamują się, gdy sytuacja się zmienia

1.5 Dar ciekawości lub: jak pokonuję nawyki?

1.5.1 O ograniczonych możliwościach rozszerzenia zakresu informacji

1.5.2 Badanie przyczyn i skutków

1.6 Idąc okrężną drogą odnajduję drogę właściwą

1

2. Najpierw procesy rozwiązywania codziennych problemów, potem przedstawienia

2.1 Symbol służy do przedstawiania procesów rozwiązywania codziennych problemów

2.1.1 Procesy rozwiązywania codziennych problemów przedstawia się za pomocą form, które są do dyspozycji

2.1.2 Tworzenie formy przedstawień

2.1.3 Symbol służy do badania nowych sytuacji

2.1.4 Obraz jako symbol

2.2 Procesy rozwiązywania codziennych problemów a osiągnięcia językowe

2.2.1 Treści językowe i formy są w ramach procesów rozwiązywania codziennych problemów powiązane nawzajem

2.2.2 Procesy rozwiązywania codziennych problemów są podstawą struktury głębokiej i powierzchniowej

2.3 Gdy podstawa rozwoju jest zaburzona

2.3.1 .wówczas zachowania symboliczne są dziwne

2.3.2 .struktura głęboka i struktura powierzchniowa doznaje uszczerbku

2.4 Co robić?

2.4.1 Zawsze można coś zrobić

2.4.2 Najpierw badanie procesów rozwiązywania codziennych problemów, potem przedstawianie

D. Wnioski

1. Procesy rozwiązywania codziennych problemów podstawą rozwoju

1.1 Możliwości zastosowania tej zasady są wielostronne

1.2 Praca terapeutyczna obejmuje cały krąg osób.

2. Nasza wiedza o podstawach rozwoju jest wciąż jeszcze skromna

2.1 Badania długoterminowe

2.2 Badania przekrojowe

Zakończenie

Bibliografia.